آن خانه‌هاى قبطيان است ودر آنجا است كه نيل به دريا مىريزد . شطا : ديهى است ميان آن دو شهر در كنار درياچه كه مسكن قبطيان است . پارچهء مخصوص ، بدانجا منسوب مىباشد . طحا : ديهى در منطقهء صعيد است ، پارچه‌هاى پشمين بسيار خوب در آنجا مىبافند . پيشوا وفقيه أبو جعفر ازدى « 1 » از آنجا است . در بهنسه پرده وفرشهاى گوناگون مىبافند . كشتزار كتان‌هاى خوب در بوصير « 2 » است . كلياتى دربارهء اين سرزمين هنگام نكوسالى از حاصلخيزى وارزانى در اين سرزمين مپرس ! ولى پناه به خدا از خشكسالى آن ، قحطى آنجا به هفت سال مىكشد ، تا جائى كه سگها را هم مىخورند ، وباي سخت در ايشان مىافتد . از كرانه‌هاى شام گرم‌تر است ، در طوبه سرما سخت مىشود ، نخلستان بسيار دارد . بيشتر ذمّيان مسيحيانى هستند كه قبط خوانده شوند واندكى يهودند . گرى وجذامخانه فراوان است ، زيرا كه كثافت بسيار است ، بيشتر خوراكشان ما هي است . مذهب : ايشان مذهبهاى مردم شام را دارند ولى بيشتر فقيهانش مالكي هستند ، نبينى كه در نماز جلوتر از امام أيستند وسگ پرورش

--> ( 1 ) أبو جعفر طحاوى فقيه عراقي صاحب كتاب « اختلاف فقهاء الأمصار » است ( ابن حوقل چ 1938 ص 159 : 21 ) . ( 2 ) ياقوت چهار نقطه بدين نام آورده است : بصير قوريدس ، بوصير سدر بوصير دفدنو ، بوصيربنا .